جايي که زبان از گفتن سخن و قلم از تقرير

آن شرم دارند و تنهااين فعل سکوت است

که از ما بر مي آيد . . .

in the name of Love

و در پايان غزلي از خواجه حافظ شيراز آنجا که فرمود :

هر نفسي كه فرو مي رود خنجري است كه سينه را ميدرد و چون بر مي آيد دو باره همي فرو ميرود ! اكنون پاره پاره ام

، شرحه شرحه از جفا ، با كه گويم شرح دردم اي صبا ؟

اگر دستم رسد بر چرخ گردون از او پرسم که این چون است آن چون ؟

یکی را داده ای صد ناز و نعمت

یکی را قرص جو آلوده در خون ؟

(( بابا طاهر عریان ))

با احترام

ساربان بيدل قافله عمر